วุ่นวายเหลือเกิน กรุงเทพ ฯ, เมืองหลวงของไทยแลนด์
ผู้คนหลากหลายจากทั่วสารทิศ ทั้งรวย ทั้งจนต่างก็หลั่งไหลเข้าสู่กรุงเทพฯ
บ้างก็มาเรียน
บ้างก็มาทำงาน
บ้างก็มาหาสิ่งใหม่ ๆ ประสบการณ์ใหม่ ๆ ...
ส่วนผมน่ะหรือ ก็มาทำงานได้สองเดือนเต็มแล้ว
ชีวิตก็เหมือนมนุษย์เงินเดือนทั่วไป
ตื่นเช้ามาก็เข้าสู่ชั่วโมงเร่งด่วน ผู้คนมากมายก็เร่งรีบ ไปทำงาน
รถเมล์ รถไฟฟ้า ถนนหนทางต่างก็แน่นไปด้วยคนหลากหลายอาชีพ
ชีวิตในออฟฟิส ก็ไม่ต่างอะไรกับนกที่ถูกขังในกรง
มีแค่คำว่าทำงาน ทำงาน ทำงาน
นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งวัน
จะมีตอนได้เห็นแสงจากดวงตะวันก็ตอนพักเที่ยงนี่แหละ
ตกเย็นก็เหมือนถูกโปรแกรมไว้ ว่าต้องขึ้นรถไฟฟ้ากลับที่พัก
หาข้าวเย็นกินแล้วก็พักผ่อน เพื่อเก็บแรงไว้ในวันพรุ่งนี้ ...
แต่พรุ่งนี้ผมคิดว่าจะหนีความวุ่นวายไปพักผ่อนที่ขอนแก่น
ไปหาเพื่อนเก่า เหล่าน้อง ๆ จอมซ่า และก็น้องชายแท้ ๆ
กายอาจจะเหนื่อย อันเนื่องมาจากการเดินทางไปกลับ ขอนแก่น-กรุงเทพฯ
ซึ่งใช้เวลาเพียงสองวันเท่านั้น
แต่ผมคิดว่า กลับไปคราวนี้ใจที่มันเหนื่อยล้ามานาน คงจะุถูกฟื้นฟูให้กลับมาสดใสอีกครั้งหนึ่ง
จะได้มีกำลังใจมาต่อสู้ดินรนต่อไปในชีวิตที่ไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดเมื่อไหร่
เจอกันคร้าบบบบ ขอนแก่น มอดินแดง เพื่อน ๆ และน้อง ๆ ทุกคน
ปล. คิดถึงขอนแก่นมาก ๆ :)
